Myndi hiklaust
hlaupa leiðina aftur
Í 26 tíma, 14 mínútur og 14 sekúndur hljóp Gunnlaugur Júlíusson
160 kílómetra eftir gamalli gullgrafaraleið í Kaliforníu. Sunna
Ósk Logadóttir hleraði hjá honum hvernig hann hljóp með vasaljós
að vopni í hrikalegu landslaginu í niðamyrkri.
„ÉG MYNDI alveg hiklaust hlaupa þetta aftur,“
segir Gunnlaugur Júlíusson, 52 ára hagfræðingur,
sem tók um nýliðna helgi þátt í Western States
100 mílna fjallahlaupinu í Bandaríkjunum.
„Þetta er þvílík upplifun og í raun varla hægt
að lýsa því. Þeir halda vel um hlaupið og stemningin
er góð. Þetta er ekkert sem maður klárar og
snýr sér síðan að næsta hlaupi. Landslagið er svo
tilkomumikið, félagsskapurinn er skemmtilegur,
allir eru þarna komnir til að ná sama takmarkinu
og hjálpa hver öðrum. Aðaláskorunin felst í því að
klára þetta.“
Hlaupnir eru 160 kílómetrar milli tveggja bæja,
Squaw Valley og Auburn sem eru norðarlega í
Kaliforníu. Leiðin liggur eftir gamalli gullgrafaraleið
en á þessum slóðum greip gullæðið um sig
svo um munaði á árum áður.
Hlaupið er eitt frægasta fjallahlaup í heimi og í
ár var það haldið í 32. sinn og tóku 400 manns
þátt.
„Vegalengdin er eitt en fjöllin eru annað,“ segir
Gunnlaugur. „Þetta er gríðarlega mikið klifur og
einnig hlaupið mikið niður í móti þannig að átökin
eru allt önnur en í venjulegu maraþoni. Þessu er
ekki saman að jafna.“
Fá 30 klukkustundir til að klára
Lagt er af stað kl. 5 að laugardagsmorgni frá
Squaw Valley og verða þátttakendur að vera
komnir til Auburn í síðasta lagi kl. 11 á sunnudagsmorgni,
160 kílómetrum og 30 klukkutímum
síðar.
Á leiðinni verða þátttakendur að ná á ákveðna
staði fyrir ákveðinn tíma annars detta þeir út. Um
20% keppenda í ár hættu keppni á leiðinni.
Vel er fylgst með því að keppendur drekki nóg
og næri sig á leiðinni. Keppendur eru vigtaðir
reglulega í þessum tilgangi. Ef þeir detta niður í
vigt eru þeir stoppaðir og fylgst með því að þeir
nærist. Með vissu millibili geta keppendur nálgas
vökva og fæðu og er gríðarlega mikilvægt að þei
nýti sér það að sögn Gunnlaugs. „Það gengur ekk
upp öðruvísi. Þetta er keppni sem tekur á annan
sólarhring og maður verður að drekka og borða
nær stanslaust til að halda orkunni.“
Engin hvíld
Keppendur fá enga hvíld því hlaupið er einnig
um nóttina í svartamyrkri með vasaljós að vopni.
„Það er sagt að maður eigi að forðast stóla í svon
keppni,“ segir Gunnlaugur spurður um hvort
keppendur hvíli sig ekkert á leiðinni. „Ef maður
sest niður er mjög erfitt að standa upp aftur.“
Yfir daginn var um 30 stiga hiti og segir Gunnlaugur
hitann það sem hann gat síst búið sig undi
enda rétt komið stuttbuxnaveður á Íslandi þegar
hlaupið fór fram um helgina. En annars segir
hann undirbúninginn hafa falist í því að hlaupa á
íslensk fjöll og var Esjan mikið notuð í þeim tilgangi.
Þessi undirbúningur er mjög mikilvægur
þar sem stóran hluta leiðarinnar þarf að hlaupa
niður í móti, jafnvel fleiri kílómetra klukkutímum
saman eftir bröttum gljúfrum. „Landslagið er sv
yfirþyrmandi að það er erfitt að gera sér grein
fyrir þessu fyrr en maður sér það,“ segir Gunnlaugur.
En undirbúningurinn felst ekki síst í því
að kynna sér leiðina, ræða við fólk sem hefur tek
ið þátt og lesa reynslusögur annarra.
Hann segir að margt þurfi að varast til að ná a
komast á leiðarenda. Mjög mikilvægt sé að næras
og drekka vel alla leiðina og einnig að passa upp
að keyra sig ekki út, því endaspretturinn, ef svo
má segja, er erfiður. Klifra þarf upp háa kletta ti
að komast að vellinum þar sem marklínan er.
Þá er eins og gefur að skilja varasamt að hlaupa
í myrkrinu síðasta hluta leiðarinnar, eitt feilspor
getur orðið til þess að keppendur eru úr leik. „Athyglin
verður að vera algjör alla hluta leiðarinnar
því hætturnar eru svo margar.“
Tilviljun réð för
Gunnlaugur hljóp 100 kílómetra hlaup á Borgundarhólmi
á síðasta ári og hitti þar Bandaríkjamann
sem sagði honum frá Western States hlaupinu.
Hann segir því í raun tilviljun að hann hafi
komist á snoðir um hlaupið og ákveðið að taka
þátt. Hann segir það hafa vakið töluverða athygli
að Íslendingur tæki þátt í hlaupinu. Enginn Íslendingur
hefur að hans sögn áður gert það.
Gunnlaugur segist vel tilbúinn að hlaupa leiðina
aftur en þó sé hann ekki búinn að ákveða hvort
hann fari í Western States-hlaupið aftur að ári.
„Það fer mjög mikill tími í að undirbúa sig fyrir
svona hlaup og kostar sitt. Svo er þetta auðvitað
alltaf spurning um forgangsröðun.“
En var Gunnlaugur aldrei að því kominn að gefast
upp á leiðinni?
„Ekki eina sekúndu,“ svarar hann um hæl. „Það
kom aldrei annað til greina en að klára þetta.“
Gunnlaugur segir að sér heilsist vel eftir átökin.
Hann hafi verið svolítið stífur í fótunum fyrst á
eftir en að öðru leyti sé hann í fínu formi. „Þetta
var geysilega skemmtilegur sólarhringur. Ég
setti mér það markmið að klára, það var aðalatriðið.
Tíminn sem ég kláraði á var bara bónusinn.“
